środa, 21 września 2011

ŚM/Rozdział 4.


Rozdział 4

Draco Malfoy – Detektyw.

Tabliczka na mosiężnych drzwiach wręcz przerażała Rona Weasleya, nie miał najmniejszej ochoty tam wchodzić, ale co zrobić jeżeli bardzo chciał odnaleźć kumpla?

Po zapukaniu do jego uszu zawitał chłodny głos.

-Proszę.

Delikatnie otwarł drzwi i wszedł do środka.

Uderzyła go jasność, Malfoy jak na Ślizgona ma zbyt słonecznie w tym gabinecie, jednak ciemne meble idealnie kontrastowały z zielonkawymi(Ślizgon!) ścianami. Duże okna dodawały uroku całości, nie żeby Ron się na tym znał, to tylko jago małe zdanie.

-Dzień dobry –Był zdecydowane uprzejmy, miał nadzieje, że ten to doceni.

-Weasley –Chłodny lecz uprzejmy ton uspokoił nieco rudzielca –Co cię do mnie sprowadza?

-Harry Potter.

-Usiądź –Wskazał na skórzany fotel.

-Dziękuje -Nie chciało mu to przejść przez gardło, ale nie mógł teraz myśleć o szkolnych porachunkach.

-O co dokładnie chodzi?

-Harry jak wiesz zniknął dokładnie rok temu – Zaczął spokojnie –Nikt tak naprawdę nie miał pojęcia dlaczego miałby tak po prostu uciec, zostawił list –Dodał widząc niezrozumienie na twarzy Malfoya –Ja i Hermiona wiedzieliśmy swoje, niby napisał, że musi pomyśleć i niedługo wróci to jednak minęło tyle czasu... Nie mamy pojęcia co się z nim dzieje, nie wiemy nawet czy żyje... Mam dość zamartwiania się o niego Malfoy, ani ja, ani Hermiona nie chcemy już dłużej się o niego martwić. Dlatego przyszedłem do ciebie, musisz mi pomóc.

-Niby dlaczego miałbym to zrobić? –Poprawił się na krześle.

-Ponieważ cię o to proszę.

-Nie wystarczy mi to –Prychnął, uśmiechając się w swój ślizgoński sposób.

Ron sięgnął do kieszeni i wyciągnął grubą sakiewkę, rzucił ją na stół, prostując się z zaciętym wyrazem twarzy. Był gotowy na wszystko, ale nie na odmowę.  Draco pochylił się, sięgając po woreczek pełen złotych galeonów.

-Tak już lepiej Weasley, a więc było by miło gdybyś opowiedział mi co się w życiu Pottera stało.

-Może zacznę od jego ślubu.

-Słyszałem, że wyszedł za mugolkę.

-Tak. Mirianne była jego pierwszą dziewczyną, nie odstępował jej na krok. Bardzo bał się jej powiedzieć o Magicznym Świecie, ale nie załamał się, powiedział prawdę. Nie spodziewał się jednak, że będzie nim tak zachwycona i zaintrygowana, po dwóch miesiącach od rozmowy o magii oświadczył się jej. Na drugi dzień dostałem krótki liścik z informacją o jej decyzji, cieszyłem się razem z nim. Wzieli ślub i wszystko miało być dobrze, potem okazało się, że Miri jest w ciąży. Przechlaliśmy całą noc –Uśmiechnął się na to wspomnienie – Był okropnie szczęśliwy, pierwsze USG i już wiedział, że będzie to chłopak. Nadszedł szał ubranek, pampersów, zabawek, butelek, smoczków i innych dziecięcych pierdółek, nigdy w życiu nie widziałem by tak często się uśmiechał. Niestety nie mogło być tak kolorowo przez całą wieczność, prawda? –Napił się wody.

-Śmierciożercy jak mniemam?

-Tak. Okazało się, że te szumowiny dalej polują na Harrego. Wściekł się i wynajął ludzi do pilnowania Mirianne, która chciała wyjaśnień, nie powiedział jej o Voldemorcie, jednak musiał to zrobić. Pierwsza kłótnia i oczywiście spał na kanapie. Mirianne przemyślała sobie to wszystko, przeprosiła go za swoje zachowanie, prosząc o więcej szczegółów z jego życie, zgodził się bez wahania. Wszystko jej opowiedział, więcej z ich wzajemnych relacji nie wiem.

-A co z jego żoną? Zniknęła razem z nim? –Dociekał blondyn.

-Umarła, a raczej została zabita –Ron wyraźnie przygasł -Śmierć Miri był jak cios w plecy, dopiero co urodziła mu syna a już jej nie było, Dumbeldore powiedział, że była to trucizna, jednak Harry mu nie wierzył, uciekł tuż po pogrzebie. Od tamtego czasu nikt nie wiedział gdzie się podziewa.

-No cóż, rozumiem –Były Ślizgon zamyślił się.

Blondyna zastanawiał fakt żony Pottera, bo przecież nie mogła od tak umrzeć, co prawda mogły być to powikłania po porodzie, lub jakaś inna niezdiagnozowana choroba. Jej śmierć wydała mu się bardzo tajemnicza.

-Jesteś pewien, że jego żona umarła przez truciznę?

-Tak powiedział Dumbeldore.

-I nikt z was się nie trudził by dowiedzieć się jaka to była trucizna? –Dopytywał się w bardzo nachalny sposób, ale musiał to wiedzieć.

-Eeeee...

-Rozumiem –Westchnął. Widocznie Rudzielec nie miał zielonego pojęcia co się z nią stało –Ale nie dopytywaliście się co się stało? –Drążył temat.

Ron poczerwieniał ze złości.

-Miałem go pytać jak zginęła jego żona, kiedy miał na głowie śledztwo, pogrzeb, myśli o tym wszystkim i syna?!

-Uspokój się! –Warknął –Potrzebuje więcej szczegółów, rozumiesz? Z tym nic nie mogę zrobić. Muszę to wszystko przemyśleć i poszperać w aktach, odezwę się do ciebie Weasley.

-Dziękuje i... Przepraszam –Spojrzał na niego z wyraźną ulgą.

-To moja praca, niestety. Do nierychłego zobaczenia.

-Taaa, do zobaczenia Malfoy.
~
Harry w tym czasie karmił Jamesa, któremu wyżynały się malutkie ząbki. Płakał przez dobre pół godziny, przestał dopiero kiedy były Grygfon dał mu wielką butelkę ciepłego mleka.

Tom zaś ścinał swoje włosy, patrząc w lustro. Nie bardzo mu to szło, jeżeli miałby się przyznać, ale oczywiście tego nie zrobi. Jego wzrok przesunął się po własnej sylwetce, siniaki były okropnie fioletowe, czasami wręcz żółte, blizny były widoczne, zwłaszcza te na plecach. Czuł do siebie obrzydzenie.

-Tom!! –Głos Harrego dotarł do niego dopiero po chwili, był bardzo zamyślony.

Czego on znowu chce?!  

Odłożył nożyczki na umywalkę i ubrał na siebie koszulę, wychodząc z łazienki. Krzyk czarnowłosego dobiegał z dołu, wiec tam się też uda.

Kiedy dotarł do kuchni zauważył jak mały James ssie smoczek, huśtając się w malutkiej dziecięcej huśtawce, Harry natomiast ubierał kurtkę, wyglądał jakby gdzieś wychodził, ale James nie był ubrany więc chyba tego nie zrobi, prawda?

-Mógłbyś się zając Jamesem na chwilkę? Muszę pojechać po zakupy bo lodówka świeci pustkami a w apteczce brakuje lekarstw, muszę też kupić mu gryzaczek a tobie, właściwie to nam, te medaliony.
Tom kiwnął powoli głową, zastanawiając się czy on aby nie żartuje, niestety jego nadzieje się rozwiały kiedy Potter podszedł do drzwi i wyszedł przez nie, nawet się nie żegnając.

-Abffffff!!! –Dzieciak dął o sobie znać po kilku minutach ciszy.

Mężczyzna spojrzał na niego i z bardzo przerażoną miną usiadł na krześle.

I co ja mam teraz z tobą zrobić?

James wypuścił z buzi smoczka, obśliniając siebie i wszystko wokół.

To naprawdę będzie dłuuuuuuuugi dzień.  

piątek, 16 września 2011

Księga Kłamstw - Nowy tytuł, nowa fabuła.

Tak jak sam tytulik mówi, fabuła i tytuł, poprzednie, pójdą w niepamięć. Nowy tytuł księgi to "Dzieci Ulicy" a fabuła zostanie opisana na osobnym blogu który już dziś powinien zostać zrobiony, mam pierwszy rozdział jednak chce dać trzy na raz byście zrozumieli z opka co nieco i powiedzieli mi czy ta wersja jest lepsza czy gorsza, ok?
Link do bloga to http://dzieciulicylen13.blogspot.com/
Zapraszam, na razie wygląda okropnie jednak nagłówek jest w drodze i jeszcze dziś podrasuje cały szablon i dodam bohaterów.
Całuję!

piątek, 12 sierpnia 2011

HP/DM - rozdziały od 1 do 3

Chłopiec Który Przeżył.
Harry Potter.
Stał właśnie w najgłębszej i najciemniejszej części biblioteki szkolnej Hogwartu.
Co on tam robił?
Opierał się o jeden z miliona regałów i przez dość dużą szparę między książkami, oglądał jak Draco Malfoy się masturbuje.
Nie, nie żartuje.
Blondyn siedział na dużym, skórzanym fotelu, wokół zakrywały go regały i miliony grubych, zapomnianych ksiąg, jednak ryzyko zauważenia było dość duże.
Przesuwał on swoją idealną dłonią po równie idealnym członku.
Tak przynajmniej sądził Harry.
Przegryzł wargę na widok prostego, mocno nabrzmiałego penisa. Był blady, każda żyła była na nim widoczna, miał dużą, czerwoną główkę z której sączyły się pierwsze krople nasienia.
Na ten widok miał ochotę wyciągnąć własnego penisa i dołączyć się do sobotniego rytuału młodego arystokraty.
Westchnął widząc jak Draco przegryza wargę do krwi by nie jęknąć przy słodkim orgazmie. Przyspieszył ruchy dłoni i doszedł.
Harry sam prawie jęknął na widok białych strug nasienia. Musiał się szybko zaspokoić. Jego członek napierał na spodnie powodując bardzo przyjemne tarcie.
Spojrzał ostatni raz na Malfoya i uciekł z biblioteki.
Nie wiedział jeszcze, że Draco zauważył go za tym regałem.
---
Nie rozumiał sam siebie. Przecież nienawidził tej fretki!  A teraz stał w łazience i zaspokajał się z obrazem masturbującego się Malfoya przed oczami. Na prawdę się nie rozumiał.
Przeciągnął jeszcze kilka razy dłonią po penisie i doszedł z cichym jękiem.
Rzucił na siebie zaklęcie czyszczące. Zjechał powoli po drzwiach, chwytając swoje włosy w dłonie.
-Harry? Jesteś tu stary? –Głos Rona przerwał nieznośną ciszę w jego głowie.
-Taa...
-Mógłbyś już wreszcie wyjść z tego kibla i wyjaśnić mi co ci chodzi po głowie?
-He? –Tylko na tyle było go stać. Ron nigdy nie mówił aż tak poważnie.
-Wiem że nie nadaje się na kogoś kto poradzi ci co masz zrobić ale  jestem twoim kumplem, nie?Wysłucham i będę siedział cicho jeżeli tego będziesz chciał –Usłyszał kroki. Po chwili poczuł jak ktoś opiera się o drzwi pod którymi siedział.
-Teraz mi powiesz?
Sam nie wiedział co ma mu powiedzieć. Że pociąga go Malfoy?!Przecież to niedorzeczne. Ale takie prawdziwe... Nie to ze nie chciał powiedzieć. Bał się tylko że Ron go za to znienawidzi.
-Jak nie to nie. Nie narzucam ci się przecież –Odszedł trochę od drzwi.
Harry gwałtownie wstał i otworzył drzwi które uderzyły z hukiem o ścianę. Wyglądał dość śmiesznie. Włosy zazwyczaj sterczące na wszystkie strony, sterczały jeszcze bardziej, rumieńce na policzkach i pogniecione ciuchy nie dodawały mu uroku.
-Pociąga mnie Malfoy! –Miał w głębokim poważaniu co sobie o nim pomyśli. Chciał wiedzieć to ma.
-Aha –Ron nie wyglądał na zszokowanego czy zniesmaczonego jego wyznaniem. Był spokojny.
-Aha? Nic więcej nie masz mi do powiedzenia?? Przecież to Malfoy! Ty nienawidzisz Malfoya! - Jęknął z cierpieniem.
-Mhm –Załamał się.  Ron teraz powinien krzyczeć, bić, nienawidzić go. A on stoi i nic nie robi.
-To prawda że go nienawidzę. Ale to nie moja sprawa, jeżeli go lubisz to nie mam zamiaru się wtrącać. Przecież nie chcesz bym nagle go polubił, prawda? –Oparł się o umywalkę.
-N-no tak.
-No to nie ma sprawy –Zaśmiał się –Zrób coś ze sobą nie wyglądasz zbyt pięknie. Z takim wyglądam Malfoy na sto procent rzuci ci się w ramiona –Powiedział z ironią w głosie.
-Haha. Bardzo śmieszne –Pokazał mu język, ale posłusznie zabrał się za poprawianie koszuli.
---
Siedział w bibliotece razem z Ronem i Hermioną. Za nic nie mógł się skupić.
Draco Cholerny Malfoy siedział dwa regały dalej i wgapiał się w niego. To chyba oczywiste że Harry nie mógł się skupić.
Malfoy coś podejrzewał. Na sto procent coś podejrzewał.Uśmiechał się do niego(Tak do niego!) jakby znał największy sekret świata. A to przecież on powinien się tak uśmiechać. Nikt oprócz niego nie wiedział o sobotnich seriach jęków Arystokraty.
Pokręcił się na krześle i usilnie próbował skupić się na książce z zielarstwa.
Nie udało się.
-Harry pójdę z Ronem na chwilę do Profesor McGonagall omówić nasze dzisiejsze dyżury na korytarzach –Wstała i odeszła. Ron posłał mu smutne spojrzenie gdy odchodził.
I wyszli.
Zostawili go samego.
Z Malfoyem!!!
Zerknął w stronę blondwłosego delikwenta.
I to nie był dobry pomysł. Blondyn wstał i zaczął iść w jego stronę.
O święty Merlinie!!!
Jego serce zaczęło bić w oszalałym tempie, z nerwów książka wypadła mu z dłoni, zaczął się pocić.
Prawie dostał zawały gdy Ślizgon chwycił go za rękaw i przyszpilił do regału.
Blondyn rozglądnął się czy nikt ich nie widzi i nachylił się do Harrego.
-Wiem ze widziałeś mnie dzisiaj –Cichy szept dotarł do jego ucha a gorący oddech blondyna owiał jego ucho.
-Ja nie wiem o czym mówisz Malfoy –Warknął ze złości. Był zły że Ślizgon tak na niego działa.
-Oj dobrze wiesz o czym mówię. Od dwóch tygodni mnie podglądasz –Potarł nosem szyje czarnowłosego. Poczuł jak na ten zabieg jego puls przyśpieszył. Uśmiechnął się.
-Nie. A teraz puść mnie –Pisnął kiedy ten włożył swoją nogę między jego kolana.
-Nie puszczę. Dzisiaj. O dziewiątej. Tam gdzie zawsze jestem. Nie spóźnij się Potty –Potarł jego krocze nogą i odsunął się od niego–Więcej ci takiej propozycji nie złoże. Pamiętaj –Pochylił się ostatni raz i musnął jego usta swoimi. Odszedł zabierając swoją torbę po drodze.
A Harry stał tam. Przy regale, dotykając swoich ust opuszkami palców.
Był zszokowany.
---
Sam nie wiedział dlaczego tu przyszedł.
Po prostu ten pocałunek w bibliotece go...
Zaintrygował?
Tak, zaintrygował.
Draco nie uderzył go, nie przeklnął... Pocałował go.
I to było najdziwniejsze.
Powoli przesuwał się między regałami biblioteki. Rozglądał się i nasłuchiwał czy aby ktoś oprócz niego i Draco tu jest.
Usłyszał szmer.
Przylgnął do jednego z regałów pragnąc wtopić się w niego.
Na świętego Merlina!
Co on w ogóle wyprawia??  Jest dziewiąta w nocy a on szlaja się po bibliotece, by dotrzeć na nocną schadzkę ze ślizgonem!!
Powoli przeszedł dalej.
Jeszcze tylko pięć regałów i będzie na miejscu.
Zatrzymał się przy ostatnim i policzył do dziesięciu.
-Nie powinieneś się pospieszyć? –Usłyszał pełen pożądania szept tuż przy swoim uchu.
Podskoczył ze strachu.
-Merlinie! Przestań to robić! –Warknął na blondyna.
-Dlaczego? –Uśmiechnął się lubieżnie do zielonookiego.
-Grrrrrr ...
-Już dobrze, dobrze –Zaśmiał się po cichu. Chwycił Harrego za nadgarstek i pociągnął go do jego kryjówki.
Usiadł na fotelu i spojrzał na ubranie Złotego Chłopca.
-No widać się postarałeś –Wymruczał, mrużąc oczy.
Harry się zarumienił.
Miał na sobie czarną koszule którą kupiła mu Hermiona na urodziny i wąskie ciemne spodnie które Ron mu kupił. Ostatnio jego przyjaciele wyrzucili mu prawie wszystko z szafy i zostało mu parę łachmanów po Dudleyu i to co miał na sobie. Koszula była trochę rozpięta a spodnie idealnie opinały jego pośladki.
Miał ochotę zabić swojego przyjaciela za te spodnie.
-To co chciałeś? –Zapytał patrząc się na swoje trampki.Chciał jak najszybciej zmienić temat.
-Co chciałem? –Brwi Malfoya podjechały do góry.
-No...
-To chyba oczywiste co chciałem –Jego uśmiech na powrót pojawił się na twarzy.
Wstał i przyszpilił Harrego do regału.
-Chcę ciebie –Wyszeptał zmysłowo.
-Harry –Jego oddech połaskotał oliwkową skórę chłopaka.
O. MÓJ. BOŻE.
Oddech zielonookiego przyśpieszył gwałtownie, czując cudowne ciało przyciskające go do twardego regału.
Język Ślizgona dorwał się do jego ucha i nie zapowiadało się by miał przestać. Delikatne mokre pociągnięcia wprawiały Harrego w stanie euforii. Jego ciasne spodnie zrobiły się jeszcze ciaśniejsze przez jego gwałtowną erekcję. Powoli wplótł swoje małe dłonie w miękkie i gładkie włosy Draco.
-Mhmmmm –Zagryzł wargę gdy poczuł jego usta na swojej szyi.
-Podoba ci się, prawda? –Chwycił niespokojne biodra gryfona w swoje dłonie.
-O taaaaak –Nie przestawał się kręcić.
Już nie myślał logicznie. Chciał by ten pieprzony arystokrata w końcu go dotknął. By dotknął jego penisa.
Draco pociągnął go na fotel. Sam na nim usiadł a Harrego posadził sobie na kolanach.
Powoli zaczął odpinać guziki czarnej koszuli. Cały czas patrzył w zielone oczy.
-Przestań –Wyszeptał odwracając wzrok od tych szarych i pięknych oczu.
-Dlaczego nie podoba ci się? –Przechylił głowę na bok. Nie rozumiał dlaczego Harry nie jest e sobą szczery.
-T-To nie powinno się zdarzyć. Jesteśmy obaj... Ach... –Chwycił swoje włosy w dłonie. Już sam nie wiedział czego chce. Co ma robić i jak się zachowywać.
Draco uśmiechnął się rozumiejąc jego rozterki.
-Po prostu bądź ze sobą szczery. Tak samo jak ja jestem –Przyciągnął go do siebie i przytulił.
-Mhmmm...
Przytulił się do niego i pocałował go nieśmiało w szyje.Powoli od pocałunków przechodził w śmielsze liźnięcia. Skóra Ślizgona smakowała cytrusami, zapewne jego żel do kąpieli, była gładka i mleczno biała. Z szyi przeniósł się na policzek blond włosego. Muskał ustami jego zarumieniona skórę by po chwili zjechać na usta. Liznął kącik ust jakby pytając o pozwolenie.
Draco warknął na te pieszczoty. Myślał że chłopak nigdy się nie zdecyduje.
-Choć tu... –Jęknął i przywarł swoimi wargami do ust słodkiego gryfona.
Muskali swoje wargi z czułością. Lizali je i gryźli lekko na przemian. Harry powoli zaczął ocierać się o wypukłość w spodniach Draco. Było mu tak przyjemnie jak nigdy. Pocałunki z Cho czy z Ginny nigdy nie miały na niego tak wielkiego wpływu.
-Ściągnij je –Wyjęczał w usta szarookiego.
Ten słysząc ten słodki rozkaz, zerwał się z fotela razem z Harrymi zerwał z niego koszule i popchnął go na fotel.
Patrząc w jego oczy powoli zaczął się rozbierać. Guziczek po guziczku. Oblizywał przy tym lubieżnie wargi i kręcił biodrami ocierając się swoim nabrzmiałym penisem o materiał.
Harry myślał ze zwariuje.
Jego największy wróg(no oprócz Voldiego) odstawiał przed nim striptiz.
W bibliotece.
O dziewiątej w nocy.
Obserwował każdy ruch blondyna nie chcąc stracić z oczu żadnego szczegółu.
Po chwili wpadł na bardzo wstydliwy pomysł.
Rumieniąc się powoli zaczął drażnić swoje sutki. Wciąż patrzył na pokaz blondyna. Szczypał je i ściskał jęcząc przy tym jak jakaś dziewczyna.  Jego ręce zjechały w dół, na spodnie. Odpiął guzik i ściągnął je razem z butami i skarpetkami z siebie, patrząc Draco w oczy. Czuł że jest czerwony ze wstydu. Delikatnie zaczął się pieścić przez bokserki. Ślizgon zdążył już z siebie ściągnąć koszule i właśnie odpinał spodnie. Kiedy zobaczył czarne bokserki z wężem(Ślizgon!) jęknął z zachwytu. Nie wytrzymał i włożył rękę w bokserki chwytając swoją erekcję w ciasny uścisk.Posuwał nią szybko wpatrując się w krocze blondyna. Jednak nie nacieszył się ta przyjemnością bo Draco ściągnął bokserki i podszedł szybko do Harrego ściągając jego bieliznę jednym, szybkim ruchem.
-Co... –Blondyn przeszkodził mu całując go żarliwie w usta.To nie był już ten czuły i słodki pocałunek z wcześniej. W ten pocałunek Draco włożył całe pożądanie i żar jakie kumulował w sobie. Oderwał się od zielonookiego i uklęknął przed nim, wciąż patrząc mu w oczy.
Chwycił jego penisa u nasady i pochylił się nad nim.
-C-Co ty chcesz zrobić? –Pisnął.
Draco podniósł głowę i spojrzał w jego oczy.
-No to chyba oczywiste jest? –Jego wzrok mówił Harremu „przede mną siedzi idiota”. Już chciał mu coś powiedzieć kiedy Ślizgon pochłonął jego członka.
-O na świętego Godryka!
Draco posłał mu karcące spojrzenie. Ktoś mógł to usłyszeć!Harry zrozumiał przesłanie i zagryzł wargę. Usta blondyna były gorące i ciasno oplatały jego penisa. Trudno mu było powstrzymywać jęki rozkoszy. Ślizgon poruszał głową w górę i w dół co jakiś czas ssąc sama główką co doprowadzało go do szału.  Już nie mogąc znieść powolnego tępa sam zaczął poruszać biodrami. Nie spodobało się to Draco który wypuścił penisa Harrego z głośnym pop. Oblizał swoje wargi i złapał niegrzeczne biodra w stanowczy uścisk.
-Przestań się tak kręcić –Wysyczał.
-To nie takie proste!
-Wiem. Chodź tu –Podniósł go i położył się z nim na ziemi.
-Zimno –Przytulił się do Draco. Był gorący.
-Zaraz przestanie.
Draco ułożył ich w takiej pozycji że każdy z nich miał członka kochanka przed sobą(tak chodzi mi o pozycje 69).
Ślizgon bez skrępowania powrócił do ssania penisa Harrego.Ten jednak miał dość duży problem by zrobić to samo.
Otóż penis Draco był duży. Bardzo duży. No dla niego był duży.
Spojrzał na blondyna. Zarumienił się na jego widok. Penis Harrego raz za razem chował się w czerwonych wargach Ślizgona. Towarzyszył temu bardzo erotyczny dźwięk.
Na ten widok się przemógł i chwycił członka u nasady.Przysunął się i przytulił do niego policzek. Pulsował. Był bardzo nabrzmiały.Powoli przejechał ustami po jego powierzchni. Usta Draco zacisnęły się mocniej na ten zabieg. Już bardziej pewny swoich poczynań wsunął do ust samą główkę koncentrując się na tym by go nie ugryźć. Lekko zassał sam czubek by po chwili zjechać w dół. Był zbyt duży by mógł go wziąć całego do buzi. Resztę członka zakrył dłonią i ściskał rytmicznie. Powoli zaczął przyzwyczajać się do tego uczucia  i już śmielej obsypywał Draco pieszczotami. Ale czuł w środku ze to jednak nie wystarczy by blondyn doszedł.
Nawet nie wiedział jak się myli. Draco ledwo co powstrzymywał się od dojścia w te słodkie usta. Całą swoją uwagę próbował skupić na obciąganiu Harremu jednak te niechlujne uczucie na jego członku uniemożliwiało mu to. Był pewny że jak tak dalej pójdzie dojdzie wcześniej niż Harry więc wziął się ostro do roboty. Włożył sobie całego penisa do ust i lekko go possał i wycofał się by zrobić tak jeszcze raz.
Jednak przegrał z kretesem kiedy Harry na tą pieszczotę zamruczał wciąż mając jego penisa w ustach.
Po jego ciele przeszły dreszcze i doszedł w usta Harrego zaciskając swoje u nasady jego członka co spowodowało nagły orgazm zielonookiego.
---
Ubrani już i zarumienieni wciąż wychodzili po cichu z biblioteki.
Stanęli przy wyjściu.
Doga do lochów była na lewo a do dormitorium Gryfonów była na prawo.
Popatrzyli sobie w oczy.
-To jutro? –Harry zapytał z nadzieją w głosie.
-Nie.
-A-Aha... –Wyraźnie oklapł i już miał odchodzić kiedy Draco chwycił go za rękę i przyciągną do pocałunku.
-Jutro nie mogę. Ale po jutrze z wielką ochotą –Wyszeptał w jego usta.
-Ok –Harry poczuł że cały zawód znika jak za pociągnięciem różyczki.
Kiedy Draco się odwrócił i miał już iść Harry zapytał.
-Dlaczego biblioteka Draco?
Ten odwrócił się i uśmiechnął się zadziornie.
-Uwielbiam ten dreszczyk emocji... Harry.
---
Od pamiętnej nocy w bibliotece minął dzień i siedem godzin.
Harry liczył. Na każdej przerwie między lekcjami wypatrywał Dracona wzrokiem.  Wciąż pamiętał te ustana swoich ustach, te cudowne ciało na swoim ciele... Tak bardzo chciał znów go poczuć.
-Harry! Znowu się nie uczysz! –Hermiona wściekła walnęła go książką w głowę.
-Jutro mamy sprawdzian z eliksirów!! I ty też!! –Zdzieliła Rona.
-Uspokój się Miona. Harry się zakochał, jak w ogóle mógłby myśleć o eliksirach? –Rudowłosy uśmiechnął się do zielonookiego.
Harry zalał się rumieńcem.
Zakochał?
Nie, to nie może być to. Jego po prostu pociąga ciało Malfoya.
-Zakochałeś się?!! W kim?
-W nikim –Odwarknął. Nie lubił kiedy ktoś go tak wypytywał.  Wstał i odszedł obrażony.
Zepsuli mu humor, ale dzisiaj spotkanie z Draco.
Od razu uśmiech wrócił na jego twarz.
---
Czekał od godziny w ich miejscu a Draco dalej nie było.
Zagryzł wargę.
A jeśli blondyn zdecydował że to tylko jednorazowa przygoda?Co jeśli Harry mu się nie spodobał?
Zaczął powoli panikować.
Przecież obiecał!!
Wczoraj zaciągnął go do łazienki i obiecał że się dzisiaj spotkają!!
A może nie może wyjść z dormitorium? A jak coś się stało?
Poczeka jeszcze trochę i zobaczy.
Przecież obiecał.
---
Przez cztery godziny siedział w tej pieprzonej bibliotece.
Było zimno a on się rozchorował.
Draco nie przyszedł.
Widać znudził mu się po jednym razie.
Westchnął i zabrał się za zupę którą przyniosła mu pani Pomfrey. Była dla niego zdecydowanie za miła.  
Był taki zły. Bardzo zły.
Oh niech on dorwie tego ślizgońskiego drania w swoje ręce.
TRZASK!!!
-Pani Pomfrey!
No i rozwalił łyżeczkę.
---
-Doigrałeś się Malfoy.
Ron Wesley stał w drzwiach pokoju wspólnego Slytherinu.Właśnie przyłożył Draco w twarz.
Ten gnojek od trzech dni ignorował Harrego. Dowiedział się dopiero w nocy kiedy Harry płakał.
-O co ci chodzi wiewiór?!
-Wiem o tobie i Harrym. Wiem że się spotkaliście trzy dni temu w bibliotece. Wiem że obiecałeś Harremu że potem się spotkacie jeszcze razi wiem że go wystawiłeś!!!  Wiem też że dostaniesz za to nieźle w ten fretkowaty pysk –Wywarczał na koniec.
-O kurwa.
-O żebyś wiedział.
---
-Pobiłeś go...
-No pewnie że go pobiłem! To straszny dupek, ja nie wiem co ty w nim widzisz! –Burknął Ron.
Harry leżał w łóżku szpitalnym, tak samo jak jego przyjaciel i... Draco. Który był nieprzytomny.
Ale szczerze powiedziawszy to nie żałował go. Ma za swoje!
Czarnowłosy uśmiechnął się do swojego przyjaciela.
-Dzięki, ale nie musiałeś.
-Nie ma za co –Odwzajemnił uśmiech i rzucił pełne pogardy spojrzenie blondynowi.
-Ja na serio nie wiem co ty w nim widzisz.
-Ja sam tego nie wiem Ron –Westchnął zmęczony.
-Na początku myślałem że to tylko o jego ciało mi chodzi,ale teraz zacząłem czuć do niego coś więcej a on mnie wystawia –Schował twarz w dłonie.
-Nie martw się. Jak jeszcze raz coś takiego zrobi to przyłożę mu jeszcze bardziej.
-Ah...
---
Draco obudził się w środku nocy. Jego nos bolał jak nigdy a głowa pulsowała tępym bólem.
Przekręcił się na bok.
Wesley ma naprawdę niezły cios.
Harry. Jego Harry.
Całkiem zapomniał o ich spotkaniu! Miał tyle na głowie.
Spojrzał na sąsiednie łóżko.
Czarnowłosy chłopak oddychał miarowo. Włosy opadły mu na czoło a policzki. Jego policzki były zarumienione, zapewne z powodu wysokiej gorączki.
Wyglądał słodko.
Wstał z łóżka co chwila utykając na lewą noge.
Pieprzony Weasley musiał na nią nadepnąć.
Ukucnął tuż przy twarzy Harrego. Wyciągnął rękę i pogłaskał różowy policzek.
Bardzo chciał go przeprosić.
Totalnie wyleciało mu z głowy że miał się z nim spotkać.
Draco głaskał jasną skórę, nie wiedział że ta lekka pieszczota obudziła Harrego, który teraz nasłuchiwał.
-Tak bardzo cię przepraszam. Nie chciałem cię wystawić.Kompletnie zapomniałem o naszym spotkaniu. Miałem tyle zajęć w ciągu tego tygodnia że nie miałem siły już na nic. Przepraszam.
-Naprawdę zapomniałeś? –Szepnął zmysłowo.
W jego główce zrodził się szatański plan.
-O-Obudziłeś się –Powiedział wystraszony.
Harry podniósł się do siadu. Chwycił Draco za koszulkę i przyciągnął do swojej twarzy.
-A więc sprawie ze nigdy już nie zapomnisz o mnie –Zamruczał w wargi Ślizgona.
Draco był wstanie tylko jęknąć i powiedzieć dwa słowa.
-O kurwa.

Rozdziały od 1 do 3.

Bolał go każdy mięsień pod brudnymi od zaschniętej krwi bandażami. Oparł się ręką o drzewo i przystaną by odsapnąć.
Cholerny Dumbeldore!
Stracił prawię całą swoją magię.  Upływ magii spowodował że jego wygląd stał się bardziej normalny. Jednak nikt go nie widział w tej postaci.  Nikt do jego lochu nie przychodził, głodzili go z nadzieją że chociaż nie będzie mieć sił na walkę. Jakże się mylili. Jego magiczny rdzeń był co prawda lekko wyczerpany ale nie był pozbawiony magii. Dementor wysysał tylko tą mroczną część jego mocy.  Tak... Tą mroczną.
Czuł na nadgarstkach ciężar potężnych obręczy od łańcuchów.Chociaż ich już nie miał, czuł je nadal. Plecy dalej piekły go od niesamowitej chłosty którą mu zafundowali przed wtrąceniem go do tej dziury. Nie mógł też mówić. Któryś z aurorów wepchnął mu do ust różyczkę i wypalił jego struny głosowe. To było niesamowite ale bał się wtedy. Bał się pierwszy raz w życiu.Bandaże miał prawie na całym ciele. Usta i nos też były zabandażowane. Czuł się pusty i sponiewierany. Zaczynał rozumieć co czuły jego ofiary które wpędzał do lochów.
No nic. Trzeba iść dalej.
Była noc, księżyc świecił w pełni. Jego długie i czarne włosy kleiły się od potu. Nogi co chwila odmawiały mu posłuszeństwa.  Co chwila przystawał przy każdym drzewie by nie upaść ze zmęczenia. Nie martwił się że jakiś czarodziej go zaatakuje czy rozpozna. Był zbyt daleko od ich świata. Był teraz na terenie mugoli. 
Rozglądnął się. Miał przed sobą las, las, las, las i... Las.
A więc... Co by tu teraz wybrać?
Co myślisz Tom?
Zielony las, czy może bardziej zielony las?
Trudny wybór prawda?
Dla niego był.
W ciemne zakątki wolał się nie zapuszczać. Nie wiadomo co się tam mogło ukrywać. Jeszcze go jakieś mugolskie zwierze poharata i będzie miał.
Poszedł w bardziej jasne strony.
Z każdym krokiem było jaśniej. A przecież była noc. Chciał już skręcić w inną stronę, kiedy usłyszał płacz.
Donośny płacz dziecka pobrzmiewał mu co chwilę w uszach. Z ogromną ciekawością skierował się w jego stronę.
Kiedy ilość drzew zaczęła niepokojąco maleć zauważył dom.
Był wielki. Biały z czarnymi oknami i czarnym dachem. Miał wielki ogród. Stał na polanie więc Tom nie wiedział dlaczego był on ogrodzony.Z każdej strony był las. Tak jakby tworzył barierę i ostrzeżenie, że jeżeli ktoś się do domu zbliży nie będzie miło wspominał swój występek.  
Jednak Tom nie miał nic do stracenia. Ten dom spadł mu jak raj z nieba. Musi wykorzystać okazję i przestać się nad sobą użalać. Musi poprosić o pomoc.
Śmieszne, nie?
On były Lord Voldemort, Czarny Pan, Ten Którego Imienia Nie Wolno Wymawiać, Największy Czarnoksiężnik Wszech czasów...
Musi poprosić o pomoc.
Przeszedł przez polanę i dotarł do ogrodzenia. Trzymając się słupków szukał jakiegoś wejścia, jakiejś furtki.
Znalazł.
Drzwiczki okropnie zaskrzypiały jakby alarmując właściciela,że ktoś w środku nocy narusza jego prywatność. Doszedł do połowy ogrodu kiedy uderzyła go fala bólu. Chwycił się za gardło a potem za pierś.
Bandaże były mokre.
Krwawił.
Upadł na ziemię próbując krzyczeć. Z jego ust jednak nic się nie wydobyło. Chwycił rękami z trawę i próbował się doczołgać do drzwi, które były niedaleko niego. Powoli czuł jak bandaże przesiąkają krwią a jego ciało traci siły. Nie poddawał się. Czołgał się dalej. Zapach trawy mieszał się z zapachem krwi.
Był tak blisko.
Jeszcze trochę.
Był już przy samych drzwiach. Podniósł rękę i uderzył w nią parę razy. Nic się nie poruszyło, nic nie słyszał. Siły go opuściły.
A więc tak umrze?
Na trawniku jakiegoś mugola?
Zamknął oczy do których napływały łzy rozpaczy.
A więc to koniec.
---
Harry Potter. Tak właśnie się nazywa.
-Łaaaaaaaaaaaaaaaaaaaa!!!!!!!
Westchnął, słysząc rozdzierający płacz dziecka. James miał ostatnio humorki a on sam już nie wiedział jak mu dogodzić.
Wstał ze swojego wygodnego łóżka i skierował się do pokoju swojego syna. Otworzył drzwi a do jego uszu doszły żałosne chlipnięcia. Pokoik nie był duży. Był w niebiesko zielonych barwach. Na środku niego stało białe łóżeczko, w lewym rogu pokoju stał kojec, na całej powierzchni podłogi był położony biały puchowy dywan. Na prawo od łóżka był kominek na którym stało wiele fotografii.
-Uuuuuu!!
-Już idę –Podszedł do łóżeczka.
Na niebieskiej pościeli leżał mały, czarnowłosy chłopczyk.Miał lekko kręcone włoski i duże, zielone oczy, które teraz były pełne łez.
-No co się stało? –Wziął malutkie i rozdygotane ciałko w dłonie i przytulił je. Chłopiec powoli zaczął się uspokajać –Śniło ci się coś?A może jesteś głodny?
Ułożył bezpieczniej malca w swoich ramionach i wyszedł z nim z pokoju. Zszedł po schodach na dół. Do kuchni. Tam posadził malca w specjalnym siedzeniu i zabrał się do robienia mleka.
Od dwóch tygodni James jest bardzo niespokojny. Nie wiedział co ma o tym myśleć. Bał się o niego ale nie chciał iść z nim do lekarza. To mugole! Nie wiadomo co by mu było po ich lekarstwach.
Tak. Harry Potter od roku mieszka w świecie mugoli.  Dlaczego?
Został zraniony przez świat dla którego zginął a ten nie dał mu nic oprócz dodatkowego bólu. Spojrzał na fotografią wiszącą na lodówce.
Piękna kobieta o rudych, kręconych włosach uśmiechnęła się i pomachała do niego. Podszedł do fotografii i czule przejechał po niej dłonią.  
Jego kochana Mirianne.
Była mugolką. Pierwszy raz kiedy ją zobaczył było to pewnej jesieni przed Girmmauld Place 12. Cztery lata temu.  Szedł późnym wieczorem do domu po pracy, kiedy zobaczył jak próbuje wejść  na drzewo.Pomyślał sobie wtedy że to jakaś wariatka. Po bliższym przyjrzeniu się jej poczynaniom zauważył że próbuje ściągnąć z tego drzewa białego kotka.  Pamięta tamten wieczór jakby to było wczoraj.
~~~~
-Przepraszam –Zaczepił ją. Rudowłosa odwróciła się w jego stronę z rumieńcami zażenowania na twarzy.
-Mógłbym pani pomóc? –Spojrzał na kotka. Rudowłosa jeszcze bardziej się zarumieniła i pokiwała nieśmiało głową. Harry wszedł na drzewo i powoli chwycił kota. Zszedł na dół i podał małego urwisa dziewczynie.
-Dziękuje! –Krzyknęła z tym swoimi słodkimi rumieńcami. Jej oczy były czarne, czarne jak smoła. Ale tak pełne życia, ze wmurowało go w ziemię z wrażenia. Była piękna. Miała na sobie długi beżowy płaszcz, przewiązywany grubym paskiem, ciemne, dopasowane do jej nóg dżinsy i czarne trampki. Miała też ciemny szalik wokół szyi.
-Nie ma za co –Zarumienił się i odwrócił wzrok. Dziewczyna przechyliła głowę w geście niezrozumienia. Nagle jej oczy znowu się zaświeciły a na jej twarzy wykwitł cudowny uśmiech.
-Nazywam się Mirianne Roberts. A pan?
-H-Harry Potter –Jej uśmiech go obezwładnił. Zaczął się nawet jąkać.
-Harry –Kiedy jej usta ułożyły się w jego imię myślał że zaraz oszaleje. Była nieziemska! Nigdy przy Ginny czegoś takiego nie czuł! Miał motyle w brzuchu –To piękne imię.
-T-tak, tak sądzę. Pani też ma niesamowite imię. Mirianne.Niesamowite –Czuł się dziwnie szepcząc jej imię. Tak jakby nazywał ją księżniczką.
-Połączenie Miri i Anne. Trochę dziwnie ale ładnie –Zaśmiała się nerwowo.
-Mieszka pan tutaj? –Patrzyła na swoje stopy, uważając by kociak nie spadł jej z dłoni.
-Tak. Niedawno się tu wprowadziłem –Odparł nieśmiało. Spojrzał na niebo. Było granatowe, słońce już dawno zaszło.
-Odprowadzić panią? Jest dość późno –Wyjąkał kulawo. Nie miał doświadczenia w sprawach miłosnych. Dziewczyna podniosła głowę.
-Będę panu naprawdę wdzięczna! –W jej oczach zauważył iskierki szczęścia. Podszedł do niej i podał jej ramię. Przyjęła je natychmiast i pociągnęła go daleko poza Grimmauld Place 12.
~~~~
Zaśmiał się. W drodze do jej domu zdołała wyciągnąć z niego naprawdę dużo. Potem zaczął ją odwiedzać dość często, aż dotarli do tematu magii. Po pół roku znajomości wiedział że jest tą z którą chce spędzić resztę życia.Powiedział jej prawdę.
-Babuh! –Usłyszał za sobą radosny krzyk. Odwrócił się i zobaczył Jamesa jak próbuje zabić robaka swoją kolorową łyżeczką. Pochylił się,ściągnął ze stopy puchatego papucia i BACH! Po karaluchu została tylko czerwona plama.
-Aaaanbhuh!! –Zaśmiał się mały, uderzając łyżeczką w stół.Harry zaśmiał się pod nosem i wyczyścił stół. Poszedł po mleko. Sprawdził jego temperaturę i podał swojemu synkowi.Chłopiec z piskiem przyjął ciepłą butelkę i do ssał się do smoczka.  Był zdrowym, dużym chłopcem.  Skończył roczek w październiku.  Tak, jesień to szczególna pora. Zwłaszcza że on miał urodziny 31 a James 13 października.  Była też rocznica śmierci Mirianne.  Trzy lata temu drugi października był najgorszym dniem w jego życiu.
Ale o tym nie miał zamiaru sobie przypominać.
Chwycił małego na rączki i zaniósł do pokoju. Położył malca w łóżeczku, poszukał jego ulubionego misia i opatulił pod kołderką. Na koniec pocałował synka w czółko i usiadł na krześle obok, czekając aż malec na nowo zaśnie.
Zaczął rozmyślać o tym co działo się sześć lat temu.
Pokonał Voldemorta. A raczej pomógł go schwytać. Nie potrafił wypowiedzieć tych przeklętych dwóch słów.
Avada Kedavra
Nienawidził ich.  Osłabił Voldemorta i pomógł go przetransportować do Azkabanu. Drań jednak był silny.
Pocałunek Dementora nie zadziałał tak jak powinien i zamiast go zabić wyssał tylko z niego całą magię. Podobno zamknęli go w najgłębszym lochu w Azkabanie i dołożyli wszystkich starań by z stamtąd nie wyszedł. Harry nie interesował się już tym wtedy. Był za bardzo zajęty odpoczywaniem w Norze.  
Ach... Spojrzał na Jamesa. Spał słodko, wtulony w swojego misia. Butelka wypadła mu z rączek i poturlała się na brzeg łóżeczka. Harry wyciągnął ją i położył na stoliczku stojącym obok.
Jeszcze raz pocałował go w czółko i upewnił się że jest cały pod kołderką.
Kiedy wychodził z pokoju usłyszał jak na dworze zaskrzypiała furtka.
Jego serce zalał lód.
Szybko pobiegł do pokoju po różczkę i wrócił do pokoju małego. Zabezpieczył go wszystkimi mu znanymi zaklęciami obronnymi i zamknął drzwi na wszystkie możliwe spusty.
Wtedy usłyszał walenie do drzwi.
Stał nieruchomo nasłuchując, jednak nic więcej nie usłyszał.W ciemnościach powoli przesuwał się przy ścianie, schodząc na dół.
Wszedł do korytarza i podszedł do drzwi z gulą w gardle.
Powoli i po cichu otworzył wszystkie zamki. Chwycił za klamkę i otworzył je gwałtownie, na końcu języka mając Drętwote.
...
Pod jego nogami leżał człowiek.
Zakrwawiony człowiek. 
---
Przykucnął  przy mężczyźnie i sprawdził jego puls. Wciąż żył jednak już niedługo mogło się to zmienić.
Wziął jego ciało na ręce i pobiegł na górę do łazienki, zamykając wcześniej drzwi kopnięciem.
Wpadł do łazienki i położył go na podłodze. Pod głowę włożył mu ręcznik i zaczął ściągać z niego brudne bandaże.
Były brązowe od zaschniętej krwi i brudu.
Gdy ściągnął te wszystkie brudne szmaty z niego zaczął przemywać jego ciało mokrym ręcznikiem.
To nie wyglądało dobrze.
Na jego ciele było pełno otwartych cięć.
Przewrócił go na brzuch.
Poczuł złość. Gniew rozsadzał mu czaszkę.
Plecy mężczyzny wyglądały jak przeorane pole. Rana na ranie, blizna na bliźnie.
Miał ochotę zabić tego który to zrobił.
Przeczesał ręka jego długie włosy.
Poczuł magię.
Połaskotała go po ręce jakby prosząc go o dalsze pieszczoty.
Znał tą magie.
Należała do Voldemorta.
Jego serce stanęło kiedy zdał sobie sprawę z tego.
Przykrył mężczyznę ręcznikiem i zbiegł na dół.
Dorwał telefon i wystukał jedyny numer który miał w pamięci.
=Harry?
-Ginny! –Zaczynał powoli panikować.
=Harry spokojnie. Powiedz mi co się stało?
-Voldemort!!
=Uspokój się –Warknęła na niego.
Wziął głęboki wdech i opowiedział jej wszystko ze szczegółami.
=Zaraz u ciebie będę. Nie panikuj i opatrz jego rany w standardowy sposób który ci pokazałam. Ulokuj go w jakimś miękkim łóżku. Jeżeli mówisz że jego plecy są w takim stanie to nie sądzę by podłoga mu pomogła.
-Ale to Voldemort! –Jęknął.
-Tego nie wiesz na pewno. A nawet jeśli to teraz potrzebuje pomocy i jest bezbronny. Jeżeli tak bardzo chcesz go zabić to czemu jeszcze tego nie zrobiłeś?
Zatkało go.
No Właśnie? Czemu go jeszcze nie zabił?
=Harry –Jej głos maił w sobie ostrzegawcze tony.
-Już idę... Mamo –Zaśmiał się na jej warknięcie.
Odłożył słuchawkę i usiadł na krześle.
Schował twarz w dłoniach.
I co on miał zrobić?
Dosyć!!!
Pójdzie tam.
Opatrzy go.
Zaniesie do pokoju i po prostu poczeka na Ginny.
I tak właśnie zrobił.
---
-Opatrzyłam go. Podałam mu najważniejsze eliksiry ale i tak musisz podawać mu je w... –Mówiła mu co i kiedy miał mu podawać.
-Rozumiesz?
-Tak... Rozumiem –Westchnął i przeczesał swoje włosy.
-Harry zbadałam go od stóp do głowy inie podoba mi się to co odkryłam.
-A co odkryłaś? –To musiało być coś poważnego bo zacisnęła pięści i szczękę. Zawsze tak robiła kiedy byłą zła i to bardzo zła.
-Jego plecy to istne pole bitwy. Nogi ma chude jak patyki a może jeszcze bardziej, blizny na całym ciele, był głodzony... –Zamknęła oczy.
-Spokojnie.
-Jak mogę być spokojna Harry!!! Oni wypalili mu struny głosowe!
Zatkało go.
-Prawdopodobnie nigdy nie będzie mógł mówić!
-Prawdopodobnie to, to jest Vold_
-Nie obchodzi mnie to!!!!!!!!!!!!!!!!!! –Ryknęła. Spojrzał się na nie z przestrachem. Nigdy jeszcze nie widział jej tak rozjuszonej.
-Teraz to mój pacjent! I jak zauważyłeś nie ma zbyt dużo magii. Prawdopodobnie ledwo może rzucać Accio.
-Dobrze. Nie denerwuj się tak. Podam mu te leki jutro i przyjdziesz go obejrzeć.
-Ok –Westchnęła i uśmiechnęła się do niego.
-Spałeś w ogóle dzisiaj? –Stała tuż przed nim.
-Jezu! – Odsunął się szybko.
-Hahahaha... Przy okazji zobaczę co z Jamesem –Zachichotała i poszła na górę.
Czy życie musi być tak pokręcone?
-Lepiej idz już spać! Mały ma się dobrze i jest zdrowy. Po prostu ząbek mu wychodzi i będzie ci jeszcze długo marudził –Uśmiechnęła się do niego schodząc ze schodów.
-Naprawdę? –Spojrzał na nią.
-Tak. Zadzwoń do mnie kiedy coś złego się stanie lub „jego” stan się pogorszy.
Wyszła.
Ach...
---
Usiadł na krześle obok łóżka.
Mężczyzna spał spokojnie, zakopany w miękkiej pościeli.
Harry pochylił się nad nim i spojrzał się na niego uważnie.
Nie zauważył że jego włosy połaskotały twarz Toma przez co zaczął się budzić.
Tom otworzył oczy czując jak coś łaskocze go w nos.
Harry był w szoku.
Nie było już krwisto czerwonych oczu.
Oczy jego największego wroga miały barwę czystego złota.
---
Zamrugał kilka razy powiekami, by upewnić się że to nie jest jakiś cholerny sen. Harry Potter pochylał się nad nim i wgapiał w niego te swoje zielonkawe gały.
-Cześć.
Można być bardziej głupim? „Cześć”? Jego głupota widać osiągnęła wyższy poziom.
-Zapewne zastanawiasz się co ty tu robisz –Zaśmiał się nerwowo.
No co ty nie powiesz??
-Ja sam tego nie wiem –Wstał i zaczął przechadzać się po pokoju.
Idiotyzm w najczystszej postaci.
-Znalazłem cię pod moimi drzwiami i zaopiekowałem się tobą –Zaczął nerwowo przechadzać wzrokiem po powierzchni dywanu.
-Wiem że jesteś Voldemortem –Spojrzał na niego z nienawiścią.
Oh... Więc o to chodzi. Jestem ciekawy jak to odkryłeś Potter ale widzisz jest jeden maluteńki problem... Je nie mogę mówić!!!!!!
Odwzajemnił spojrzenie z jeszcze większym jadem. Ten kretyn chyba zdawał sobie sprawę że nie mógł mówić prawda?
-Tak wiem że nie możesz mówić –Westchnął po długiej chwili milczenia.
Ależ ja mam szczęście!!!
Oczywiście to była ironia. Tom przejechał spojrzeniem po pokoju. Czarne okna. To ten dom do którego zdołał się doczołgać, ale przecież byli w mugolskim świecie. Wić co do cholery robi tu Potter?? Na totalnym odludziu, z barierami lepszymi od tych w Hogwarcie?? Gdyby nie ci przeklęci Aurorzy zapewne już dawno by się spytał.
-Jednak możesz jeszcze pisać a ja w zamian za to że cie uratowałem od śmierci, żądam odpowiedzi –Podszedł do biurka i wyciągnął z nich pergamin, pióro i atrament. Nie miał serca się ich pozbyć. Przypominały mu te lata w Hogwarcie, te piękne lata z Hermioną i Ronem.
Położył mu je na kolanach.
Oczywiście Potter! Już łamię sobie palce i pisze całą historię swego życia!! Jesteś kompletnym debilem!!!!!!!
Posłał mu swoje najgroźniejsze spojrzenie w swoim życiu.
-Nie patrz na mnie jak bazyliszek na ofiarę. Coś mi się w końcu należy!!! –Krzyknął na niego w przypływie gniewu. Wyczytał z jego oczu odmowę co go wkurzyło.
Tobie się należy? A jato co??!!
Chcesz wiedzieć Potter co mi zrobili twoi koledzy Aurorzy??
Proszę bardzo!!!
Tom podniósł się do siadu, chwycił pióro w dłoń i zaczął pisać. Cały swój gniew przelał w pisanie tych okropności. Stalówka była tak mocno przyciśnięta do pergaminu że aż trzeszczała. Pisał chaotycznie i szybko.Nie zdawał sobie sprawy że opisuje każde zdarzenie ze szczegółami.
-Poczekaj. Spokojnie nie kazałem ci jeszcze niczego pisać.Poczekaj!!! –Chwycił dłonie Toma w swoje i spojrzał mu w oczy. Złociste tęczówki były przesiąknięte przerażeniem i gniewem. Tego pierwszego się nie spodziewał,Lord Voldemort przerażony?? Niemożliwe... A jednak była to prawda.
Mężczyzna stracił prawie całą swoją moc, przeżył katusze i tortury Aurorów, do tego wszystkiego dochodzi brak możliwości wypowiedzenia się. A Voldemort przecież zawsze dużo mówił, to była jego główna broń – słowa.
-Uspokój się. Tu nikt cię nie skrzywdzi. Muszę tylko wzmocnić bariery na zewnątrz bo widać ty je przełamałeś. Choć nie mam pojęcia jak to zrobiłeś. Spokojnie... –Puścił jego dłonie i chwycił za pergamin.
Nie to chciał przeczytać.
Opisy każdej tortury i krzywdy którą wyrządzono mężczyźnie było opisane z najmniejszym szczegółem.
Zrobiło mu się niedobrze gdy dotarł do tego jak mu wypalali struny głosowe.
Przecież do nieludzkie!! Jak ktoś w ogóle mógł coś takiego zrobić?
Zaszokowany usiadł na łóżku.
To było okropne. Nawet jeżeli to Voldemort, on ograniczał się do mocnych crucio i innych zaklęć zadających ból. Nigdy nie zrobił czegoś takiego.
Spojrzał ponownie w te złote oczy i wiedział że to nie jest już Voldemort. Siedział przy Tomie Riddle(nie mam zielonego pojęcia jak odmienia się jego nazwisko. Dop. Aut.), skrzywdzonym przez los mężczyźnie.
---
Stał właśnie pod drzwiami swojego prysznica. Ginny kazała mu umyć Toma, ale chyba jej wystarczy, że stoi pod drzwiami i pilnuje by sobie czegoś nie zrobił.
-Podać ci szampon? –Tom zastukał w drzwi. Trzy razy tak jak uzgodnili na Tak. Podszedł do półki i wziął ten szampon. Tom miał tak długie włosy... Zapewne to trochę potrwa.
Nieświadomy tego że mężczyzna wyciągnął rękę by zdobyć szampon, otworzył drzwi szerzej. Kiedy zobaczył nagie i piękne ciało myślał że spali się ze wstydu. Jednak patrzył dalej na cudowne blade ciało, które znaczyły blizny. Najdziwniejsze było to ze Harremu one nie przeszkadzały, nie uważał je za coś szpetnego, nie. Według niego te blizny dodawały Tomowi jeszcze większego uroku. Przejechał wzrokiem po wychudłym ale dobrze zbudowanym torsie,by po chwili zjechać jeszcze niżej, na krocze.
Gruby i duży penis wisiał między chudymi nogami. Nie był nawet w erekcji a był taki gruby!
Nawet nie wiedział że on sam dla Toma prezentuje dość pociągający widok.
Zarumienione policzki, oczy zamglone, czerwone usta,  które oblizywał różowy język. Był wręcz słodki. Trochę go nawet to rozbawiło. Z uśmiechem wyciągnął dłoń by położyć ją na policzku chłopaka i przeciągnąć nią po jego szyi, torsie, by po chwili go puścić i wyrwać mu szampon z dłoni.
-Co... Ach... P-Przepraszam –Zarumienił się jeszcze mocniej i zamknął drzwi kabiny. Był pobudzony i mokry od wody która na niego poleciała.
Uspokój się! To Voldemort!!
Skarcił się w myślach i wyszedł z łazienki. Tom sam sobie da radę.
Całkiem niezły i seksowny Vodemort.
Pomyślał zamykając drzwi i uśmiechając się.
---
-Musimy wymyślić coś łatwiejszego niż pisanie. Nie zawsze będziesz miał pióro i papier w ręku. Musimy się z łatwością porozumiewać –Harry stał przy blacie w kuchni. Pił sobie kawę. Był już zmęczony, miał szczęście że James jeszcze śpi. Nie musiał go pilnować.
Tom miał na sobie białą i aksamitną koszulę i czarne spodnie.
Nie mam ochoty się z tobą porozumiewać Potter,  ale jak nazłość nie mogę ci tego powiedzieć.
-Hm... A może połączenie umysłów?
O czym ty teraz pieprzysz Potter?
-No wiesz, tak jak wtedy gdy podsyłałeś mi wizje za pomocą blizny. To działa prawie tak samo ale za pomocą medalionów. Mogę je sprowadzić ale tylko wtedy gdy się zgodzisz –Spojrzał na złotookiego.
Brzmi nieźle.
Kiwnął głową na zgodę.
-No to jedną sprawę mamy już z głowy.
Cisza jaka między nimi zapadła była okropna i irytująca.Harry się do niej już nawet przyzwyczaił kiedy usłyszał jak James zaczyna płakać.
-ŁAAAAAAAAAAA-AAAAAAAA-AAAAAAAAAAAA!!!!!!!
Ten to ma parę w płucach. Nawet ja tak głośno na swoich poddanych nigdy nie krzyczałem.
Tom pokręcił z rozbawieniem głową.
-Idę zobaczyć co z nim –Chłopak postawił kubek na blacie i poszedł do syna.
Tom wstał, wziął kubek i przyłożył usta w dokładnie to miejsce, w którym przed chwilą były usta Harrego.
To będzie długi dzień.